Follow the leader

By | Updates | No Comments

Onlangs zat ik op een Amsterdams terras en viel mijn oog op een situatie die waarschijnlijk iedereen wel kent. Een groepje toeristen op een tour door de stad aangevoerd door een reisleider, duidelijk te herkennen aan in dit geval een in de lucht gestoken paraplu, maar dat had ook gerust een vlaggetje of ander opvallend item kunnen zijn. De toeristen volgden gedwee. Ze kijken naar de dingen waar de paraplu naar wijst en zijn zo gefocused om de reisleider te volgen dat ze rustig oversteken zonder ook maar op of om te kijken. Later wordt ook een rood stoplicht over het hoofd gezien, wat een bijna-ongeluk veroorzaakte. Toch wel bizar dat deze toeristen bij het uitstappen van de bus blijkbaar een deel van zichzelf hebben achtergelaten, want als ze niet achter deze paraplu hadden aangelopen hadden ze heel anders rondgelopen.

Helaas komt dit ook in bedrijven in meer of mindere mate voor. Onze taal legt de pijn daarin ook bloot: waar je leiders hebt, heb je volgers. En ‘mede’-werkers zullen vooral ergens aan mee-werken in plaats van zelf initiatief te nemen. Er zijn weinig leiders die willen dat hun ‘volgers’ hun vooral volgen en toch gebeurt het dat mensen een deel van hun capaciteit niet ‘aanzetten’, omdat ze in een ‘volg’-stand staan. Veelvoorkomende taal in bedrijven versterkt dit beeld: mensen betrekken, motiveren, informeren, enthousiasmeren…

Weerstand vanuit nieuw perspectief

In zijn speech uit 1910 onderscheid Theodore Roosevelt het verschil tussen mensen die ‘op de tribune’ zitten en ‘in de arena’ staan.“Het is niet de criticus die telt, niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt of wat de man van daad beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is. Die desondanks toch probeert iets te bereiken, die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak; Die als het meezit uiteindelijk de triomf van een grootste verrichting proeft en die, als het tegenzit en als hij faalt in elk geval grote moed heeft getoond.”

Vanaf de tribuneplek is het eenvoudig om kritiek of commentaar te hebben, is het comfortabel om alles van een afstandje te bekijken en af te wachten wat er gaat gebeuren. Dit gedrag wordt vaak getypeerd als weerstand, maar komt vooral doordat onze mind ons in onze comfort zone, en dus op de tribune wilt houden.

Fysiek zijn deze mensen helemaal aanwezig, maar een deel van hun capaciteiten zetten ze niet in. En toch krijgen zij goed betaald en vaak ook goede beoordelingen. Wat een verspilling van waarde in bedrijven! Nemen mensen zelf op de tribune plaats of laten leiders geen ruimte in de arena? De waarheid zal ergens in het midden liggen en per bedrijf verschillen. We hebben daarin wat te doorbreken.

Benut de creatieve energie van het team

In de huidige tijd waarin bedrijven onder druk staan van snelle start-ups, technologische ontwikkelingen, duurzaamheidsvraagstukken en klanten die hoge verwachtingen hebben, is het belangrijk om als bedrijf innovatief en vernieuwend te zijn. Daarvoor is de creatieve energie van het hele team nodig en niet alleen die van de leiders in de organisatie.

Succesvolle bedrijven van de toekomst hebben een cultuur en structuur waarin iedereen de vrijheid en verantwoordelijkheid krijgt om de beste versie van zichzelf in te zetten. En daarnaast te zorgen dat iedereen actief ‘in de arena’ staat en waarde toevoegt richting de missie van het bedrijf. In zo’n bedrijf is leiderschap naast een functie ook een rol; iedereen kan over een bepaald onderwerp leiderschap en verantwoordelijkheid nemen.

In mijn rol als expert in teamdynamiek denk ik graag mee met jouw bedrijf hoe jullie kunnen profiteren van de aanwezige waarde die ieder teamlid meebrengt.

Het lek van onze tijd

By | Updates | No Comments

Na een lange vakantie is de school overal weer begonnen en worden er kilometers kaftpapier gebruikt om alle boeken een eigen uiterlijk te geven. Bij ons is dat boeken kaften voorlopig nog niet aan de orde, onze jongste dochter is net gestart in groep 3! Een heel andere mijlpaal met hele andere uitdagingen. Vorige week was ik op bezoek bij een vriendin en haar zoon was druk bezig met het kaften van zijn boeken. En dan word je toch weer nieuwsgierig, althans ik wel. Al bladerend las ik in een economie boek: “De productiecapaciteit is de maximale hoeveelheid goederen en diensten die men kan produceren wanneer men alle productiefactoren voor 100% inzet.”

Productiefactor arbeid: van kwantitatief naar kwalitatief

In gedachten ging ik terug naar mijn eigen economielessen; de productiefactoren natuur, arbeid en kapitaal. In de economie gaat men bij de factor arbeid uit van een kwantitatief aantal. Als iedereen aan het werk is, dan is de productiefactor arbeid volledig benut. Wat een misvatting…

Het wordt tijd om ‘de factor arbeid’ vanuit kwalitatief oogpunt te bekijken. Bedrijven die dat doen, zijn succesvoller. Hoe zorg je dat je het meeste haalt uit de ‘factor arbeid’ in jouw bedrijf? HR is daar natuurlijk op allerlei manieren mee bezig: zitten de juiste mensen op de juiste plek, zijn mensen voldoende capabel om het werk te doen etc. In deze blog wil ik stilstaan bij één andere oorzaak waardoor de factor arbeid vaak onvolledig wordt benut.

Mijn eigen verspilde energie

In mijn hele loopbaan ben ik nooit langdurig ziek geweest, heb ik altijd goede beoordelingen gehad en lange tijd gewerkt in het vakgebied waarin ik ben opgeleid. Je zou zeggen dat ik van maximale waarde ben geweest voor de organisaties waarvoor ik heb gewerkt, maar niets is minder waar.

Mijn onzekerheid en overtuigingen waren een groot energielek. Als interimmer en adviseur ‘moest’ ik toch alles weten, dus als ‘t ging over marketingtermen waar ik nog nooit van had gehoord blufte ik me erdoorheen, want ik was ingehuurd als dè expert. Vervolgens maakte ik me wel zorgen wanneer men dat zou doorzien en mijn ‘ballon’ zou doorprikken.

Een substantieel deel van mijn tijd was ik bezig om mijn masker in stand te houden en dat is verspilde energie. Het kost energie om dingen te onderdrukken of verborgen te houden. Vergelijk het met een bal die je onder water probeert te houden, dat kost kracht. Allemaal energie die ik niet kon besteden om van toegevoegde waarde te zijn en om mee te bouwen aan de organisatie. Kortom een energielek die ten koste ging van mijn ‘productiefactor arbeid’.

Impact van energielek in jouw bedrijf

In bedrijven kunnen er verschillende energielekken zijn; niet zeggen wat je echt vindt in meetings maar wel bij het koffiezetapparaat, alles voorkomen om fouten te maken, een voortdurende onderstroom van onvrede, bang zijn om je mening te geven en ga zo maar door. In het boek ‘An Everyone Culture’ schrijft Robert Kegan dat mensen bezig zijn met hun ‘2e baan’. Een baan waarvoor ze niet zijn aangenomen, maar waar wel veel tijd in gaat zitten.

Reken eens met me mee; stel dat je werkt in een bedrijf met 50 mensen en dat iedereen zijn energielek met 1 uur per week kan terugbrengen. Op jaarbasis levert dat meer dan 2500 uur op die ingezet kan worden voor de toegevoegde waarde van het bedrijf.

Bouw aan effectieve bedrijfscultuur

Hoe kun je deze energielekken gaan dichten? Door te bouwen aan een cultuur waarin iedereen met elkaar streeft om die maximale toegevoegde waarde elke dag een beetje groter te maken. Een cultuur waarin er geen energie verloren gaat om die bal onder water te houden en dan zul je zien dat die bal prima kan blijven drijven.

Ben je benieuwd welke vertragende dynamieken er in jouw bedrijf zijn die zorgen voor deze energielekken? Vraag dan een vrijblijvend Rem-eraf gesprek aan waarin we onderzoeken hoe jij gas kunt geven zonder de rem erop.